Kromme Rijnwijk
...Uitkijkende vanuit mijn kantoor en woonkamerraam overzie ik een gedeelte van het park dat mij zo dierbaar is geworden...
De inrichting, de natuur en de diversiteit in het gebruik van het Krommerijnpark hebben mij aan het denken gezet. Omdat men er kan wandelen, fietsen, de hond uitlaten, joggen, voetballen, kanoën, picknicken, zijn lunch gebruiken terwijl de schooljeugd er zich in pauzes vermaakt, werd ik me bewust van de kwetsbaarheid van het gebied. Een bijkomend effect is dat de bijzondere zichtlijnen (zie de foto) worden verstoord door de verstedelijking zoals die zich bij stadion Galgenwaard voordoet. Het ontbreken van een beheerplan en achterstallig onderhoud maakten mijn bezorgdheid groter en contacten binnen de wijkraad Utrecht Oost hebben mijn betrokkenheid nog verder versterkt. Ik werd erdoor bevestigd in mijn voornemen mij met een aantal andere gelijkgestemden binnen de Stichting Krommerijnpark in te zetten om een plan te ontwikkelen voor het behoud van dit bijzondere stukje Utrecht!
Verborgen Schat
‘Je kon het het ‘landschap in de verte’ noemen, al lag het eigenlijk naast de deur. Het begon vlak achter de singel even buiten de stad; wanneer je de kade van de Kromme Rijnstraat volgde kwam je er vanzelf terecht. Een riviertje was het dat door deze kade begeleid werd, het ging om een oude tak van de Rijn. Heel lang geleden liep het naar zee, door wat nu de provincie Utrecht heet, via het Hollandse naar Katwijk. Haar vader had het verteld, liet het op een kaart zien. ‘Daar zit goud in de grond’, zei hij, ‘dat moet, het is aangevoerd door de rivier en het steekt in het zand van de dode riviermond, een verborgen schat. Ik weet het zeker, ik heb zelfs gedroomd over de plaats waar het ongeveer ligt.’ Ze geloofde hem.
Uit: Dirkje Kuik, Klein Arkadië
